Π.Π. Πείτε μας λίγα λόγια για το βιβλίο «Πορφυρένια δειλινά» και τον ποιητικό κόσμο που ξεδιπλώνεται μέσα από τις σελίδες του.

Γ.Ζ. Κατ’ αρχήν αισθάνομαι την ανάγκη να πω πως, νιώθω ιδιαίτερη χαρά για την κυκλοφορία της ποιητικής συλλογής μου ΠΟΡΦΥΡΕΝΙΑ ΔΕΙΛΙΝΑαπό τις εκδόσεις ΚΕΦΑΛΟΣ, ευχαριστώ τους υπευθύνους των εκδόσεων και ξεχωριστά τον Κ. Πλούταρχο Πάστρα που είχε την επιμέλεια της έκδοσης, για την άψογη συνεργασία. Τα ποιήματα (έμμετρα και βραβευμένα τα περισσότερα, αρκετά απ’ αυτά μελοποιημένα από αξιόλογους συνθέτες) είναι γραμμένα σε διάφορες μορφές, όπως βιλανέλες, χαϊκού και σονέτα. Η ομοιοκαταληξία και η λυρικότητα είναι το χαρακτηριστικό της ποιητικής συλλογής.  Το βιβλίο είναι μια κατάθεση ψυχής, ένα ταξίδι με πηγαία έμπνευση από την καθημερινότητα με έντονη την ερωτική και σατιρική διάθεση, στοιχεία που με διακρίνουν και περιλαμβάνει διάφορες κατηγορίες και είδη ποίησης - όχι μόνο ερωτική ποίηση Κεφάλαιο 1- κι αυτό κάνει ιδιαίτερη πιστεύω, την ποιητική συλλογή! Η σάτιρα αλλού υπάρχει αυτούσια ως πολιτική σάτιρα ( Κεφάλαιο 4 -Χαϊκού) «ΘΑ ΤΟΥΣ ΧΡΩΣΤΑΜΕ» «ΠΑΤΡΙΔΑ ΧΡΕΟΥΣ» κι αλλού ενυπάρχει με το ερωτικό στοιχείο ( Κεφάλαιο 3 -Βιλανέλες) « ΤΗΝ ΦΡΑΓΚΟΣΥΚΙΑ ΠΛΗΓΩΝΩ» «Ο ΚΟΚΚΙΝΟΛΑΙΜΗΣ». Εδώ θα ήθελα να σημειώσω τα εξής: Μια ιδιαίτερη ενασχόλησή μου είναι η ποίηση σε μορφή βιλανέλας (villanella). Η Βιλανέλα εμφανίστηκε αρχικά τον 16ο αιώνα στην Ιταλία ως παραδοσιακή χορευτική μουσική (villani) με θέματα της αγροτικής ζωής, κατόπιν ως μπαλάντα που τραγουδούσαν τροβαδούροι στη Γαλλία και αργότερα τον 19ο αιώνα πέρασε στην Αγγλόφωνη ποίηση και απέκτησε τη σταθερή της μορφή με πρωτοπόρο τον Ντύλαν Τόμας.  Με σκοπό την ανανέωση της παλιάς φόρμας αυτού του ποιητικού είδους, επιχειρώ μια διαφοροποίηση στη μορφή της βιλανέλας (προσθήκη δυο στίχων στο τέλος) που είναι και το επιμύθιο του όλου ποιήματος ενώ το μέτρο και η ομοιοκαταληξία κάνουν το ποίημα να μοιάζει τραγούδι, όπως εξάλλου πρωτοεμφανίστηκε! Πιστεύω πως, οι νέες τάσεις στην ποιητική δημιουργία διαμορφώνονται μακριά από επαναλήψεις και προσκολλήσεις σε στερεότυπα και εναπόκειται βεβαίως στους αναγνώστες και στη λογοτεχνική κοινότητα εάν τις αποδεχτούν στο μέλλον.  Από το Κεφάλαιο 2 ( Κοινωνικοπολιτική ποίηση) θα ήθελα να αναφέρω την «ΘΑΛΑΣΣΙΝΗ ΘΕΑ (Χαλκίδα) –που είναι η πόλη καταγωγής μου και δυο βραβευμένα & μελοποιημένα ποιήματα από τον μουσικοσυνθέτη Μάκη Τσιγάντε: «ΣΤΟΝ ΓΙΑΝΝΗ ΣΚΑΡΙΜΠΑ» (Αφιέρωμα στο έτος Γιάννη Σκαρίμπα 2024 στη Χαλκίδα) και «ΣΤΟ ΦΑΣΜΑ ΤΗΣ ΨΥΧΗΣ» (ποίημα για την διαφορετικότητα -τον αυτισμό- με στόχο την ευαισθητοποίηση του κόσμου γύρω από το θέμα, για να γίνει πιο εύκολη η αποδοχή και η προσέγγιση των αυτιστικών από την κοινωνία.


Π.Π. Η συλλογή κινείται ανάμεσα στον έρωτα, τη μνήμη, τον χρόνο και την κοινωνικοπολιτική ευαισθησία, αξιοποιώντας διαφορετικές ποιητικές φόρμες. Πώς συνομιλούν όλα αυτά τα στοιχεία στη συνολική σας ποιητική πρόταση;

Γ.Ζ. Όλα αυτά τα στοιχεία που αναφέρετε είναι θέματα που συνυπάρχουν, μας αφορούν και μας επηρεάζουν στην καθημερινότητά μας. Είναι γεγονότα, σκέψεις, εικόνες, προβλήματα και προβληματισμοί που ζητούν διέξοδο στην ποίηση κι όταν θα ’ρθει αυτή η στιγμή, η μούσα Ερατώ σε τραβάει απ’ το μανίκι και σου λέει «τώρα πρέπει να γράψεις!». Είναι μια διαδικασία που δεν παίρνει αναβολή… και το αποτέλεσμα είναι ανάλογο με το ερέθισμα, ποίημα ερωτικό, σατιρικό, κοινωνικό, πολιτικό, ποίημα προβληματισμού, ελληνοεμφορούμενη ποίηση κ.α. αξιοποιώντας διαφορετικές ποιητικές φόρμες. Είπα προηγουμένως, το βιβλίο είναι μια κατάθεση ψυχής κι όπως γράφει το οπισθόφυλλό του « Παίρνω απ’ το δείλι πορφυρό και ζωγραφίζω τις στιγμές. Με τις καρδιάς τα λόγια και της ψυχής τα χρώματα ιχνογραφώ διαδρομές κι αφήνω χνάρια λυρικά …»


Π.Π. Πολλά ποιήματα αποπνέουν έντονη μουσικότητα και εικόνες που θυμίζουν τραγούδι και δειλινό τοπίο. Ποιο συναίσθημα θα θέλατε να κυριαρχήσει στον αναγνώστη κλείνοντας το βιβλίο;

Γ.Ζ. Στα έμμετρα ποιήματά μου υπάρχει ρυθμός, μουσικότητα και εικόνες, γι’ αυτό και αρκετά έχουν μελοποιηθεί και κυκλοφορούν στο YouTube .  Ας θυμηθούμε εδώ τη ρήση του μεγάλου Έλληνα λυρικού ποιητή Σιμωνίδη του Κείου «Η ζωγραφική είναι ποίηση σιωπώσα, η δε ποίηση είναι ζωγραφική λαλούσα».  Αυτό που θα ήθελα να κυριαρχήσει στο τέλος, στον αναγνώστη είναι πως, στη ζωή αξίζει να μεθύσουμε απ’ τον ανθό του έρωτα, να νιώσουμε τον έρωτα κατακτητή, να πιούμε απ’ τη γάργαρη πηγή της αγάπης, να ναυαγήσουμε στα κρυστάλλινα νερά της, «ΤΗΝ ΑΓΑΠΗ ΔΕΝ ΖΥΓΙΖΩ» -να συνομιλήσουμε με την πούλια και τη γλυκαυγή, το «ΜΑΓΙΚΟ ΦΕΓΓΑΡΙ», να μας πληγώσουν αλλά και να μας αναγεννήσουν τα «ΠΟΡΦΥΡΕΝΙΑ ΔΕΙΛΙΝΑ» μέχρι να δούμε πως, «ΤΟ ΟΝΕΙΡΟ ΤΗΣ ΕΥΤΥΧΙΑΣ» είναι πραγματοποιήσιμο αρκεί να πιστέψουμε στη «ΗΛΙΑΧΤΙΔΑ» που θα βγει μετά τη καταιγίδα και να ρουφήξουμε τις απλές όμορφες «ΣΤΙΓΜΕΣ» που κάνουν τη διαφορά, στιγμές που πλέουν… σε «ΚΥΚΛΙΚΕΣ ΔΙΑΔΡΟΜΕΣ» στη ζωή μας και γι’ αυτό νιώθουμε ευγνώμονες που ο «ΑΡΧΩΝ ΧΡΟΝΟΣ» όλα τα εγγράφει στο «ΤΕΦΤΕΡΙ ΤΗΣ ΑΓΑΠΗΣ». Αυτό το ταξίδι στον αστερισμό της αγάπης αν το γευτούμε με πάθος, θα πούμε πως, φτάσαμε «ΣΤΗ ΣΤΡΟΦΗ ΤΟΥ        ΠΑΡΑΔΕΙΣΟΥ» γιατί πορευτήκαμε χέρι-χέρι, αφουγκραστήκαμε την φύση, λαθέψαμε, πονέσαμε, αγαπήσαμε κι αγαπηθήκαμε! Στο τέλος, μένει η αγάπη, η «ΑΓΑΠΗ ΑΛΗΘΙΝΗ» σαν ένα χάδι γλυκό μες στην ψυχή που η μελωδία της θα μας ακολουθεί σαν λυρική μπαλάντα στη «ΛΕΩΦΟΡΟ ΣΙΩΠΗΣ». Η αγάπη που, θα μένει πάντα φυλαγμένη σαν «ΡΑΒΑΣΑΚΙ» στο τσεπάκι της καρδιάς…