Π.Π. Πείτε μας λίγα λόγια για το βιβλίο «Στα μονοπάτια τ’ Ουρανού και της θύμησης» και τη διαδρομή που χαράσσουν τα ποιήματά του ανάμεσα στη μνήμη και το φως.

Ν.Φ. Σκέφθηκα η πιο σωστά ένοιωσα, ότι είχε έρθει ο καιρός να συμμαζέψω τις λέξεις και να κτίσω πιο ζωντανές πια τις μνήμες.  Ένα ολόκληρο χτες γεμάτο νιότη χαμόγελα κι όνειρα, σ ένα χώρο σιωπής και μοναξιάς, το έβαψα με το άλικο της καρδιάς και έτσι έφτιαξα το βιβλίο. Τα ποιήματα που είναι μια διαδρομή μέσα από πρόσωπα αγαπημένα και ζεστούς καιρούς ένα γλυκό μελτέμι μιας απολεσθείσας εποχής, να καθοδηγεί την πέννα μου, δεν μπορούσα αλλού να τα βάλω, παρά μόνο στα μονοπάτια τ ουρανού. Ας μην ξεχνάμε ότι ένα βιβλίο είναι λέξεις με φτερά που σε τρέχουν σ όλα τα κομμάτια του χρόνου, ένας ήλιος που ξεγυμνώνει την ψυχή, ένας χείμαρρος που δεν ξεραίνεται ποτέ.


Π.Π. Στην ποιητική συλλογή κυριαρχούν έντονα οι έννοιες της μνήμης, της απώλειας, της αγάπης και της ελπίδας, συχνά μέσα από εικόνες φύσης και πνευματικότητας. Πώς συνδέονται αυτά τα στοιχεία με τα προσωπικά σας βιώματα;

Ν.Φ. Αγάπη, μνήμη, απώλεια, κρίκοι μιας αλυσίδας, μιας συνέχειας. Όλα δένουν, γιατί μεγάλωσα σ ένα πανέμορφο νησί με τους γονείς μου να μ εκπαιδεύουν στην αγάπη και κυρίως στα μηνύματα της φύσης. Η ομορφιά γύρω μου λυτρωτικό σημάδι κι οι ορίζοντες αχανείς. Όταν συνηθίζεις την ψυχή να βλέπει πέρα απ τα όρια τ ουρανού, και πίσω απ τα βλέμματα των ανθρώπων, ανοίγουν δρόμοι που ούτε καν ειχες φανταστεί. Υστέρα είναι κι η θάλασσα αυτή που έπαιξε καθοριστικό ρόλο στα μεγάλα ταξίδια του νου. Ακόμα σήμερα, όταν φυσά δυνατός άνεμος τρέχω κοντά στη θάλασσα γιατί κι η οργή της απέναντι στον καιρό έχει να πει πολλά, ίσως λέω, ξεσπώντας στις ακτές της ψυχής μου να λαξεύει και να λειαίνει κάθε τραχιά της όψη.  Αυτό από μόνο του γεννά συναισθήματα, λέξεις κι έναν ολόκληρο κόσμο γεμάτο χρώματα και φως, γεννά την ελπίδα που είναι ο θρίαμβος της καρδιάς, κάτι σαν να καταργεί τη νύχτα. Πλέκει τις μνήμες που είναι το άλεκτο υφασμένο με χρόνο. Έτσι λοιπόν κοντά στη φύση και πλάι στο κύμα κάνω τα μακρινά μου ταξίδια μέσα από πολύτιμες απουσίες κι ακριβές παρουσίες.


Π.Π. Πολλά ποιήματα κινούνται ανάμεσα στη θλίψη και τη λύτρωση, στο σκοτάδι και την αναζήτηση του φωτός. Τι θα θέλατε να κρατήσει ο αναγνώστης ως εσωτερικό αποτύπωμα κλείνοντας το βιβλίο;

Ν.Φ. Είμαι άνθρωπος κι όπως συνηθίζω να λέω, πολύ απ το λάθος και λίγο απ το σωστό, από έναν πηλό που εύκολα σημαδεύεται. Τα λάθη εξ άλλου είναι θέμα προσωπικό και μια απεραντοσύνη των λέξεων, η αν θέλετε, λανθασμένη ορθογραφία. Στην πορεία μου φρόντισα να μην ξεχάσω ποτέ πώς γράφεται η αγάπη και η ανθρωπιά και μέσα απ τη λανθασμένη γραφή των άλλων λέξεων κοίταξα πιο βαθειά μέσα μου, με περισσότερη αλήθεια. Έφτασα λοιπόν στο σημείο να αναζητώ το φως απ την πιο βαθειά νύχτα. Ο αναγνώστης θα ήθελα να κρατήσει αυτό: περνώντας απ την ερημιά του κόσμου, και τα συννεφιασμένα δειλινά, όλοι ψάχνουμε την αυγή, γιατί πάνω σε μια αχτίδα ήλιου γράφεται η κάθε μας μέρα κι όπως λέει κι ο μεγάλος φιλόσοφος της ποίησης μας Κων. Καβάφης “….ήθελα να δώσω φως και συγκίνηση σε όσους είναι σαν κι εμένα καμωμένοι.”