Π.Π. Πείτε μας λίγα λόγια για το βιβλίο «Το ποντικοκυνηγητό» και την ιστορία που ξετυλίγεται μέσα από αυτό.

Χ.Σ. Το «Ποντικοκυνηγητό» είναι ένα παραμύθι, το οποίο μέσα από μια φαινομενικά απλή και παιχνιδιάρικη ιστορία, αγγίζει ουσιαστικά θέματα. Πρωταγωνιστές είναι δύο μικρά ποντικάκια που ξεκινούν αναζητώντας τροφή, αλλά όσο βρίσκουν, τόσο θέλουν κι άλλο. Η ανάγκη τους μετατρέπεται σε υπερβολή ξεπερνώντας τα όρια και χωρίς να αναλογιστούν τις συνέπειες. ‘Ένα έντονο κυνηγητό λειτουργεί ως σημείο καμπής. Δεν πρόκειται απλώς για μία περιπέτεια αλλά για μία εμπειρία που τα αναγκάζει να σκεφτούν και να επανεκτιμήσουν τις επιλογές τους.  Το παραμύθι κλείνει με το μάθημα πως δεν χρειάζεται πάντα  «περισσότερο», αλλά επίγνωση του πότε είναι αρκετό.


Π.Π. Το παραμύθι θίγει θέματα ομαδικής συμπεριφοράς, ορίων, δικαιοσύνης και συνεπειών μέσα από τις πράξεις των μικρών ηρώων. Ποιο παιδαγωγικό μήνυμα θεωρείτε ότι είναι το πιο ουσιαστικό για τα παιδιά;

Χ.Σ. Το ουσιαστικό παιδαγωγικό μήνυμα του βιβλίου είναι η κατανόηση των ορίων και των συνεπειών με ένα τρόπο που δεν τρομάζει αλλά προβληματίζει. Τα παιδιά βλέπουν τους ήρωες να κάνουν επιλογές, να παρασύρονται από την επιθυμία τους και τελικά να έρχονται αντιμέτωποι με τις συνέπειες των πράξεων τους. Μέσα από την ιστορία τα παιδιά καλούνται να σκεφτούν πως θα ένιωθαν αν κάποιος παραβίαζε τον δικό τους χώρο αλλά και να αντιληφθούν πως οι πράξεις μας επηρεάζουν τους άλλους. Παράλληλα αναδεικνύεται η σημασία της ομαδικής ευθύνης, καθώς οι αποφάσεις των ποντικιών δεν είναι ατομικές, αλλά κοινές.  Το παραμύθι δε διδάσκει με κανόνες, αλλά με εμπειρίες – κι αυτό κατά  τη γνώμη μου είναι το πιο δυνατό του στοιχείο.


Π.Π. Στο τέλος της ιστορίας τα ποντικάκια μαθαίνουν από τα λάθη τους και αλλάζουν στάση ζωής. Πόσο σημαντικό είναι, κατά τη γνώμη σας, τα παιδικά βιβλία να δείχνουν όχι μόνο το λάθος αλλά και τη δυνατότητα διόρθωσης;

Χ.Σ. Θεωρώ εξαιρετικά σημαντικό τα παιδικά βιβλία να δείχνουν ότι το λάθος δεν είναι το τέλος, αλλά μέρος της διαδρομής. Τα παιδιά χρειάζεται να βλέπουν ήρωες που δεν είναι τέλειοι, που κάνουν λάθη, αλλά έχουν τη δυνατότητα να τα αναγνωρίσουν και να αλλάξουν. Στο «Ποντικοκυνηγητό» τα ποντικάκια δεν τιμωρούνται. Απλώς βιώνουν τις συνέπειες και μέσα από αυτή τη διαδικασία κατανοούν τι πήγε λάθος.  Αυτό το στοιχείο της διόρθωσης είναι βαθιά ενδυναμωτικό για τα παιδιά,  γιατί τους δείχνει ότι πάντα υπάρχει χώρος για μάθηση και εξέλιξη.  Ένα παιδικό βιβλίο, κατά τη γνώμη μου, δεν πρέπει να δείχνει μόνο τι είναι σωστό ή λάθος, αλλά να καλλιεργεί την ιδέα ότι μπορούμε να γίνουμε καλύτεροι – και αυτό είναι ίσως το πιο αισιόδοξο μήνυμα που μπορούμε να τους δώσουμε.