Π.Π. Πείτε μας λίγα λόγια για το βιβλίο «Η βουή» και τον κόσμο που ξεδιπλώνεται μέσα από αυτή την ιστορία.

Κ.Π. Η “ΒΟΥΗ” είναι ο ήχος που δημιουργούν μέσα μας, οι αλλαγές, οι φόβοι και οι ελπίδες που γεννιούνται αθόρυβα. Ο κόσμος της ΒΟΥΗΣ δεν είναι άλλος από τον φυσικό κόσμο, στον οποίο όλοι ζούμε και αντιλαμβανόμαστε μέσα από τις εναλλαγές των εποχών, τους διαφορετικούς ήχους και τα διάφορα τοπία. Αλλά δεν είναι μόνο αυτό: είναι ο ψυχικός μας κόσμος, στον οποίο συντελούνται παρόμοιες αλλαγές. Ο αναγνώστης παρακολουθεί τη φύση να αλλάζει: ησυχία, σκοτάδι, ταραχή, αναγέννηση. Στον κύκλο αυτόν της φύσης υπάρχει Η ΒΟΥΗ, ο ήχος των αισθήσεών μας που άλλοτε μοιάζει απειλητικός κι άλλοτε προστατευτικός. Είναι το μουρμουρητό της ζωής, που συνεχίζεται ακόμη κι αν όλα φαίνονται στάσιμα. Έτσι, όπως η ζωή μας δεν είναι ιδανική, και ο κόσμος του βιβλίου μου, ο κόσμος της ΒΟΥΗΣ, έχει στιγμές μοναξιάς, αβεβαιότητας και σιωπής, όπως καθετί αληθινό. Ήθελα να δημιουργήσω έναν κόσμο όπου τα παιδιά αλλά και οι γονείς θ ́αναγνωρίσουν συναισθήματα που συχνά δεν έχουν όνομα, γιατί επηρεάζονται από καταστάσεις που απλά συμβαίνουν.


Π.Π. Στο βιβλίο η φύση, οι ήχοι και οι εσωτερικές δονήσεις λειτουργούν σχεδόν συμβολικά. Πώς γεννήθηκε η ιδέα της «βουής» ως κεντρικού άξονα της αφήγησης;

Κ.Π. Πολύ σωστά! Η φύση, οι ήχοι και οι εσωτερικές δονήσεις λειτούργησαν ως σύμβολα, που κοινό στοιχείο έχουν μια ΒΟΥΗ. Για εμένα, τουλάχιστον, έτσι λειτούργησε κι έτσι δημιουργήθηκε η ιδέα, χωρίς σκέψη αλλά από παρατήρηση. Παρατήρησα, δηλαδή, ότι η σιωπή δεν είναι πραγματικά σιωπή. Αν σταθείς λίγο, αν ακούσεις προσεκτικά, πάντα υπάρχει κάτι από κάτω, π.χ. Ο αέρας που σφυρίζει, ένα φύλλο να θροϊζει, μια ανάσα, ένας παλμός. Μια ΒΟΥΗ! Νομίζω πως όταν είσαι μικρός τα συναισθήματα είναι πιο δυνατά. Έτσι το βίωσα στα δεκατέσσερά μου, όταν έγραψα τη ΒΟΥΗ αλλά και τώρα στα δεκαπέντε μου, το ίδιο αισθάνομαι κι αυτό με βοήθησε να γράψω αληθινά, χωρίς να προσπαθώ να εξηγήσω τα πάντα. Για εμένα αυτή Η ΒΟΥΗ έγινε σύμβολο της εσωτερικής φωνής, των συναισθημάτων, της ανησυχίας, της αλλαγής. Το έγραψα γιατί κι εγώ αλλάζω. Για να εκφράσω την εσωτερική μου αυτή ανάγκη, ο πιο πρόσφορος τρόπος, τη δεδομένη στιγμή, ήταν μέσω της ταύτισης με τη φύση. Τα παιδιά καταλαβαίνουν τη φύση διαισθητικά. Ξέρουν ότι μετά τον χειμώνα έρχεται η άνοιξη κι ότι η βροχή κάποτε σταματάει κι ότι τα χιόνια λιώνουν κι ο ήλιος ξαναλάμπει. Έτσι, Η ΒΟΥΗ, γίνεται συνδετικός κρίκος, είναι ο ήχος που προαναγγέλλει τη μετάβαση. Κι ο ήχος δεν είναι απαραίτητα τρομακτικός αλλά απλά ζωντανός. Κι αν ακόμη αισθάνονται τώρα μια “βουή”, δηλαδή φόβο, ανησυχία, θλίψη αυτό συμβαίνει γιατί όλα αλλάζουν, όπως οι εποχές, όλα κινούνται και κάτι νέο γεννιέται.


Π.Π. Η ιστορία ισορροπεί ανάμεσα στο σκοτάδι και την αναγέννηση, θυμίζοντας έναν κύκλο ζωής που επαναλαμβάνεται. Τι θα θέλατε να αποκομίσουν οι μικροί αλλά και οι μεγαλύτεροι αναγνώστες από αυτό το ταξίδι;

Κ.Π. Φαντάζομαι γονείς να διαβάζουν στα μικρά παιδιά τους τη ΒΟΥΗ, να διανύουν αυτό το μικρό ταξίδι και στο τέλος να έχουν αποκομίσει ένα αίσθημα ασφάλειας. Το παραμύθι, Η ΒΟΥΗ, να γίνει παρηγορητικό, να έχει θεραπευτικό χαρακτήρα. Και τι να θεραπεύει; Μα ψυχές! Τίποτα δεν μένει για πάντα το ίδιο και το σκοτάδι θα το διαδεχθεί το φως. Το ίδιο και τα δύσκολα συναισθήματα δεν είναι εχθροί αλλά μας βοηθούν να εκτιμήσουμε ό,τι προκύψει. Κι ο θόρυβος μέσα μας, όταν κάτι συμβαίνει, είναι το καμπανάκι για την αλλαγή που έρχεται.  Για τους ενήλικες, ειδικά, το βιβλίο λειτουργεί ως υπενθύμιση, λυτρωτική! Ότι κάποτε, ως παιδιά, άκουγαν τη φύση και έπαιρναν μαθήματα από αυτήν, ότι όλα έχουν το χρόνο τους και το ένα διαδέχεται το άλλο. Καιρός, είναι να χαμηλώσουν τους ρυθμούς και να ξανακούσουν τη σοφή φύση.  Το ταξίδι αυτό δεν υπόσχεται μαγική λύση σε μικρούς και μεγάλους. Βοηθάει, όμως, να αναζητήσουμε την ελπίδα κατανοώντας πως είμαστε όλοι μέρη ενός συνόλου που διαρκώς μεταβάλλεται. Η ΒΟΥΗ δεν είναι ένα παραμύθι που λέει τι είναι σωστό και τι λάθος. Περισσότερο είναι ένα παραμύθι που σου κρατάει το χέρι όταν γύρω σου όλα αλλάζουν. Όλα περνούν αλλά και όλα επιστρέφουν διαφορετικά. Και αυτό είναι μέρος του να μεγαλώνεις και να εξελίσσεσαι.