Π.Π. Θα θέλατε να μας μιλήσετε για το βιβλίο «Στο κυνήγι της Υπομονής» και το προσωπικό ή πνευματικό έναυσμα που σας οδήγησε στη συγγραφή του;

Μ.Λ. Το προσωπικό έναυσμα ήταν η απουσία υπομονής από μεριάς μου και δια της εντρυφήσεως στα θεία διδάγματα περί υπομονής, η προσδοκία απόκτησής της ή έστω η εγκόλπωση όλων εκείνων των πνευματικών διδαχών που παρηγορούν και ενισχύουν τον κουρασμένο άνθρωπο – πρωτίστως, εμένα- να μην αποκάμει και να μην απογοητευτεί όταν τα πράγματα δεν έρχονται όπως τα επιθυμεί πάντα στη ζωή του.  Οπότε, οι όποιες απογοητεύσεις και ‘’καθυστερήσεις’’ στον αγώνα και της δικής μου πορείας, η αναβολή όσων περιμένεις και δεν έρχονται πάντα όπως τα έχεις ‘’υπολογίσει’’, μπορώ να πω ότι ήταν το κύριο έναυσμα.  Επίσης, ένα ακόμη προσωπικό έναυσμα ήταν και συνεχίζει αδιάκοπα να είναι, η μεγάλη δυσκολία που έχουμε συνήθως όλοι οι άνθρωποι -πρώτη εγώ - σε ένα μεγάλο βαθμό, στο να αλλάξουμε προς το καλύτερο, να αποβάλλουμε επιβλαβείς και δυσάρεστες συνήθειες. Ο κόπος και ο χρόνος που χρειάζεται όλη αυτή η διαδικασία, η ‘’σμίλευση’’ του χαρακτήρα μας, δηλαδή, απαιτεί μεγάλη υπομονή και συνεχή εργασία.  Χωρίς υπερβολή, από προσωπική εμπειρία και παρατηρώντας τους ανθρώπους του στενού μου περιβάλλοντος, αλλά και γενικότερα, δεν θα ήταν υπερβολή να πω ότι για να αλλάξουν παγιωμένες συμπεριφορές, πάθη, συνήθειες, ούτε λίγο, ούτε πολύ, χρειάζεται μια ολόκληρη ζωή, που και πάλι μερικές φορές δεν αρκεί, όχι για κανέναν άλλο λόγο, αλλά γιατί οι περισσότεροι από εμάς είμαστε δεμένοι με τη βόλεψη του εαυτού μας και δεν καταβάλλουμε κόπο ή δεν έχουμε την υπομονή να περιμένουμε, απογοητευόμαστε, θέλουμε ‘’μαγικές’’ λύσεις, ενώ συνήθως απαιτούμε από τους άλλους να αλλάξουν με έναν γρήγορο και ‘’μαγικό’’ τρόπο.  Οπότε, συμπερασματικά, η αλλαγή του εαυτού μας προς το καλύτερο, είτε πνευματικά, είτε έστω ηθικά - όπως το αντιλαμβάνεται ο καθένας – αλλά και οι όποιες απογοητεύσεις που ‘’μοιραία’’ εμφανίζονται στη ζωή του κάθε ανθρώπου, λειτούργησαν στην περίπτωσή μου, ως έναυσμα για τη συγγραφή του συγκεκριμένου βιβλίου.


Π.Π. Η υπομονή προσεγγίζεται στο βιβλίο τόσο θεολογικά όσο και βιωματικά, μέσα από καθημερινές ανθρώπινες ιστορίες. Ποιον ρόλο παίζει, κατά τη γνώμη σας, η αφήγηση στη βαθύτερη κατανόηση μιας πνευματικής αρετής;

Μ.Λ. Κατά τη γνώμη μου, η αφήγηση των καθημερινών ιστοριών παίζει σημαντικό ρόλο, καθώς αποτελεί πρακτική εφαρμογή της θεωρίας, ‘’ντύνει’’ τις θεωρητικές θεολογικές διδαχές και τις φέρνει στο σήμερα, βοηθώντας τον αναγνώστη να ‘’αντιστοιχίσει’’ την θεωρία με την πράξη.  Επίσης, θεωρώ ότι η αφήγηση των ιστοριών δίνει μία πιο ανάλαφρη ‘’νότα’’ στο όλο βιβλίο, ξεκουράζει τον αναγνώστη, ο οποίος συνήθως αναζητά κάτι εύκολα αναγνώσιμο, κάτι να τον ‘’αποσυμφορήσει’’ από τη ρουτίνα της καθημερινότητας.


Π.Π. Πιστεύετε ότι η υπομονή αποτελεί σήμερα μια «αντισυμβατική» στάση ζωής σε έναν κόσμο ταχύτητας και άμεσης ικανοποίησης, και πώς μπορεί να καλλιεργηθεί στον σύγχρονο άνθρωπο;

Μ.Λ. Ναι, πιστεύω ότι η υπομονή αποτελεί σήμερα μια ‘’αντισυμβατική’’ στάση ζωής, η οποία δύσκολα ‘’ευδοκιμεί’’ σε έναν κόσμο ταχύτητας και άμεσης ικανοποίησης. Η αναλωσιμότητα που κυριαρχεί σήμερα, οι φυγόπονες και άκοπες λύσεις, είναι δύσκολο να δώσουν χώρο στην υπομονή, η οποία αποτελεί μάλλον μια ‘’ξεπερασμένη’’ αρετή μιας ‘’άλλης’’ εποχής. Όπως γράφω και στο βιβλίο, με βάση τις πατερικές διδαχές, η υπομονή καλλιεργείται και ‘’ανθίζει’’ μέσα από την ταπείνωση. Καλλιεργώντας το ταπεινό φρόνημα, μετά από προσπάθεια και αγώνα, ‘’φυτρώνει’’ κάποια στιγμή η υπομονή!