Π.Π. Πείτε μας λίγα λόγια για την ποιητική συλλογή «Ντελίριο» και τον εσωτερικό κόσμο που ξεδιπλώνεται μέσα από τα ποιήματά της.

Ε.Κ. Το «Ντελίριο» είναι μια συλλογή - βουτιά στον συχνά σπαρακτικό κόσμο της ανθρώπινης ψυχής. Μέσα από μία διόλου γραμμική αλλά απόλυτα βιωματική πορεία ανά τα χρόνια, τα συναισθήματα και ερωτήματα της παιδικής μου υπερβολής τοποθετούνται σε σελίδες που ακολουθούν την διαδρομή προς την ενηλικίωση.  Διαβάζοντας πολύ από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου, γλυκά προσκολλήθηκα, κι εμμένω ακόμη, στην ιδέα της υπέρβασης όταν πρόκειται για τον πυρήνα ενός ανθρώπου και των παθών του. Βυθίζοντας τον εαυτό, ψυχή τε και σώματι, στην ένταση του βιώματος, το «Ντελίριο» πρόκειται για μια πορεία ανακάλυψης και αναίρεσης του ίδιου του εαυτού, ο οποίος, όπως ακριβώς η ζωή, ποτέ δε μένει στατικός.  Η υπαρξιακή ανησυχία και το ασίγαστο ερωτηματικό του παραλόγου του έρωτα επίσης αποτυπώνονται έντονα μέσα στις σελίδες, φανερώνοντας τις πολλαπλές εκφάνσεις του και τον αντίκτυπο αυτού μέσα από την παντοδυναμία αλλά και την απόλυτη αδυναμία του. Η ωμή πραγματικότητα των συναισθημάτων αυτών έχει σκοπό ακριβώς να αναδείξει την ομορφιά που κρύβεται στο ανθρώπινο πάθος.  Με λίγα λόγια, πρόκειται για μια ποιητική εξερεύνηση του ανθρώπινου ψυχισμού, όπου ο έρωτας, η απώλεια, η μοναξιά, οι άσχημες πλευρές μας και η αμφιβολία συνυπάρχουν με την ομορφιά, την ένταση του λόγου και της διαφάνειας της σκέψης.


Π.Π. Στο βιβλίο κυριαρχούν έντονα στοιχεία έρωτα, απώλειας, σωματικότητας και υπαρξιακής έντασης.  Πώς λειτουργεί για εσάς η ποίηση ως μέσο έκφρασης των ορίων ανάμεσα στο πάθος και την οδύνη;

Ε.Κ.  Το πάθος και η οδύνη πιστεύω είναι ταυτόσημες έννοιες. Το ένα γεννά το άλλο, είτε μιλάμε για έρωτα είτε για απώλεια εαυτού. Το πάθος σε κάθε του έκφανση εμπεριέχει την απόλυτη υπερβολή, την ολοκληρωτική αφοσίωση στο κυρίαρχο αίσθημα. Η οδύνη με τη σειρά της επέρχεται ως συνέπεια της πικρής διάψευσης των παθών και του αναπάντητου ή, άλλοτε, ως ο μανδύας που τα ντύνει εξαρχής. Δεν υφίσταται μετριότητα, πραγματισμός και αυτοπροστασία στην έννοια του πάθους, είναι κάτι που, ερήμην λογικής, συνεπαίρνει όλη σου την υπόσταση. Πιστεύω επίσης βαθιά πως η απώλεια, η ωμότητα αλλά και πνευματικότητα του σώματος είναι αλληλένδετα, όταν αυτά βιώνονται αληθινά και στην υπερβολή που τους αξίζει.  Η ποίηση αποτελεί το κατεξοχήν μέσο αποτύπωσης όλων αυτών, αλλά και μια διέξοδο που όμορφα, σίγουρα λυτρωτικά, τοποθετεί στη σωστή τους θέση τις μύριες αντιφάσεις και συναισθήματά μου. Είναι ένα μέσο δίχως όρια, όπως ακριβώς μου αρέσει να σκέφτομαι τον ψυχισμό μας, ανερυθρίαστα και χωρίς κανέναν ορίζοντα ή «πρέπει», χωρίς εξωραϊσμούς και άμυνες απέναντι στην αλήθεια του.


Π.Π. Το «Ντελίριο» κινείται ανάμεσα στο προσωπικό βίωμα και στο συλλογικό τραύμα, ιδιαίτερα γύρω από τη γυναικεία εμπειρία. Ποια ανάγκη σας ώθησε να δώσετε αυτή τη φωνή τόσο ωμά και αληθινά;

Ε.Κ. Σε μια εποχή που κάθε συναίσθημα εκφέρεται μετριοπαθώς, φιλτραρισμένο και συχνά αποστειρωμένο από την ανθρώπινη υπερβολή, θεωρώ χρέος μου να αποδίδω τη τέχνη με αφοπλιστική αλήθεια. Η ωμότητα επίσης καθίσταται αναγκαία όταν πρόκειται για πόνο, κραυγή και αγωνία, συναισθήματα που συχνά αποτυπώνονται στα ποιήματα του βιβλίου. Δεν μπορούν να ειπωθούν, πόσο μάλλον να μεταφέρουν το συναίσθημα που περιγράφουν στον αναγνώστη, χωρίς να προδοθούν και να απογυμνωθούν.  Η γυναίκα για μένα αποτελεί το απόλυτο σύμβολο του πάθους, είτε πρόκειται για τη Μήδεια, ένα αρχέτυπο καταστροφικού πάθους που η έλλογη ηθική μας αδυνατεί να δικαιολογήσει, είτε για την Άλκηστη, τη μετάφραση ενός πάθους σε θυσία και καθήκον.  Η γυναίκα αποτελεί συνάμα το απόλυτο σύμβολο της αγάπης, της ανιδιοτέλειας, της μαρτυρικής φύσης, της βαθιάς βίωσης του πόνου, με τον οποίο φύσει πορεύεται. Εν τέλει, η γυναίκα ενσαρκώνει το ίδιο το ανθρώπινο μέτρο στην πιο ακραία του μορφή. Τη σωτηρία αλλά και την άβυσσο. Και ακριβώς αυτή η πολυσχιδής και οριακή συνθήκη είναι που με ενδιαφέρει τόσο να αγκαλιάσω, όσο και να την μεταφέρω στο χαρτί.