Π.Π. Πείτε μας λίγα λόγια για το βιβλίο «Μέθεξις» και την ποιητική εμπειρία που καλείτε τον αναγνώστη να βιώσει μέσα από αυτό.

Κ.Α. Η ποιητική συλλογή «Μέθεξις» είναι καρπός μιας τυχαίας και αυθόρμητης στιγμής που ξεκίνησε περίπου πριν από δώδεκα χρόνια «σκαρώνοντας» σχεδόν σαν παιχνίδι το πρώτο μου ποίημα.  Όπως συνηθίζω να λέω χαριτολογώντας, θα χαρακτήριζα τη σχέση μου με την ποίηση «ουρανοκατέβατη», σαν να ήρθε εκείνη να με βρει. Ίσως υποσυνείδητα να την αναζητούσα κι εγώ, αλλά αυτό δεν είχε περάσει στη σφαίρα της συνειδητότητας τουλάχιστον μέχρι εκείνη τη στιγμή. Στη συνέχεια το ένα ποίημα έφερε το άλλο χωρίς να καταλαβαίνω πώς αυτό το παιχνίδι μετατράπηκε σε μια ανάγκη, σε μία σχεδόν εθιστική διαδικασία που με συντρόφευε διακριτικά και αποτελούσε κάτι σαν καταφύγιο. Θα τολμήσω να πω ότι λειτουργούσε και ως πανάκεια σε κάθε δυσκολία που παρουσιαζόταν.  Το βιβλίο, λοιπόν, προσκαλεί τον αναγνώστη σε μια ψυχική επαφή, σε μια συμμετοχή και ένωση με το ποιητικό της περιεχόμενο και ζητά από τον αναγνώστη να μη διαβάσει παθητικά, αλλά να συμμετάσχει συναισθηματικά και υπαρξιακά ακόμα και να αναμετρηθεί με τους φόβους του, τις ανησυχίες του, αλλά και να θέσει ερωτήματα στον εαυτό του που δεν τολμά να εκφέρει στις διαπροσωπικές του σχέσεις βιώνοντας μια ποιητική εμπειρία στοχαστική μέσα από τους στίχους και τις λέξεις.


Π.Π. Η συλλογή διατρέχεται από έννοιες όπως η τύχη, η μνήμη, η απώλεια, ο έρωτας και η αυτογνωσία. Πώς συνδέονται για εσάς αυτά τα θέματα στη συνολική ποιητική σας πρόταση;

Κ.Α. Πράγματι, οι κεντρικοί άξονες της συλλογής, πέρα από την υπαρξιακή αγωνία που διατρέχει όλα τα ποιήματα, είναι έννοιες όπως η τύχη, η μνήμη, η απώλεια, ο έρωτας και η αυτογνωσία.  Κάθε έννοια λειτουργεί τόσο αυτόνομα όσο και μέσα στη σχέση της με τις άλλες και όλες μαζί συνθέτουν τη συνολική υπαρξιακή πρόταση της συλλογής: η ζωή βιώνεται, η ύπαρξη μελετάται και η γνώση του εαυτού προκύπτει μέσα από τη μέθεξη.  Ειδικότερα, η τύχη δεν είναι απλώς η ειμαρμένη ή ένα εξωτερικό γεγονός που προκαλεί αβεβαιότητα, φέρνει συγκρούσεις και απρόσμενες συναντήσεις, αλλά οδηγεί και σε γεγονότα που αναγκάζουν τον άνθρωπο να κοιτάξει μέσα του λειτουργώντας ως πυξίδα. Η μνήμη είναι τόσο δώρο όσο και βάρος. Κρατάει τις εμπειρίες ζωντανές, αλλά μπορεί να προκαλέσει πόνο ή μελαγχολία.  Παράλληλα, είναι και εργαλείο αυτογνωσίας, καθώς μέσα από τη συνειδητοποίηση του παρελθόντος διαμορφώνεται η ταυτότητα του ποιητικού υποκειμένου.  Η απώλεια με τη σειρά της είναι μία έννοια που στο άκουσμά της δημιουργεί έντονους εσωτερικούς κλυδωνισμούς, Ωστόσο, ενεργοποιεί την ενδοσκόπηση και τον επαναπροσδιορισμό και οδηγεί σε βαθύτερη αυτογνωσία. Σε σχέση με τον έρωτα η απώλεια αναδεικνύει την εύθραυστη, αλλά ουσιαστική σύνδεση των ανθρώπων. Ο έρωτας είναι η δύναμη που ωθεί τις άλλες δυνάμεις - το Χάος και τη Γαία- σε ένωση κατά την ησιόδεια εκδοχή. Κατά τη δική μου άποψη είναι η κινητήριος δύναμη που έχει η ανθρώπινη ύπαρξη για να υπερνικήσει τον φόβο του θανάτου, διότι δημιουργεί την ψευδαίσθηση της αθανασίας. Εν τη γενέσει του ο άνθρωπος μετρά αντίστροφα για τον θάνατό του. Ωστόσο, χάρη στον έρωτα νιώθει αδύναμος και γυμνός σχεδόν ανυπεράσπιστος απέναντι στο υποκείμενο του πόθου του, αλλά συνάμα και τόσο δυνατός που πιστεύει ότι θα ζήσει για πάντα. Κάθε ερωτική εμπειρία αφήνει ίχνη που είτε γλυκαίνουν είτε πληγώνουν και οδηγούν και πάλι προς την αυτογνωσία.  Τέλος, η αυτογνωσία είναι το συνολικό αποτέλεσμα της διαχείρισης όλων των παραπάνων εννοιών, καθώς η ποιητική φωνή αναζητά την ουσία του εαυτού χωρίς αυταπάτες ή εξιδανικεύσεις. Πρόκειται δηλαδή για ένα δίκτυο αλληλεπιδράσεων.


Π.Π. Ο τίτλος «Μέθεξις» παραπέμπει στη συμμετοχή, τη βίωση και τη βαθύτερη εμπλοκή με το ποίημα. Τι σημαίνει για εσάς η ενεργή συμμετοχή του αναγνώστη στην ποίηση;

Κ.Α. Έχει πολυ μεγάλη σημασία για εμένα το αναγνωστικό κοινό να συμμετέχει ενεργά στην ποίηση. Δεν είναι άλλωστε τυχαία η επιλογή του συγκεκριμένου τίτλου. Συνεπώς, ενεργή συμμετοχή του αναγνώστη σημαίνει ότι η ανάγνωση δεν είναι απλώς παθητική παρακολούθηση των λέξεων, αλλά μια συμμετοχή της διάνοιας, του συναισθήματος και της ψυχής που μετατρέπει τον αναγνώστη σε συνομιλητη του ποιητή. Μόνο με αυτόν τον τρόπο η ποίηση γίνεται εμπειρία, βίωμα και όχι απλή καταγραφή.


Σας ευχαριστώ.