Π.Π. Θα θέλατε να μας μιλήσετε για την ιστορία της Φαίδρας και το πώς γεννήθηκε η ιδέα αυτού του βιβλίου;

Α.Κ. Η ιστορία της Φαίδρας γεννήθηκε από μια βαθιά ανάγκη να μιλήσουμε στα παιδιά για κάτι πολύ σοβαρό με τρόπο απλό, τρυφερό και ασφαλή. Ως εκπαιδευτικός και συγγραφέας, έχω διαπιστώσει πόσο συχνά τα παιδιά μπερδεύονται γύρω από την έννοια του «μυστικού» και πόσο εύκολα μπορούν να νιώσουν ενοχές ή φόβο όταν κάποιος τα βάζει σε αυτή τη θέση.  Η Φαίδρα δημιουργήθηκε ως ένα φωτεινό, παιχνιδιάρικο πλάσμα, στο οποίο τα παιδιά μπορούν να αναγνωρίσουν τον εαυτό τους. Μέσα από τη δική της περιπέτεια και τη συνάντησή της με τον Ορφέα, ήθελα να δείξω πως τα συναισθήματα είναι πάντα ένα πολύτιμο σήμα κινδύνου ή ασφάλειας και ότι όταν κάτι μας κάνει να νιώθουμε άβολα, έχουμε κάθε δικαίωμα να μιλήσουμε.  Η ιδέα του βιβλίου γεννήθηκε από πραγματικές συζητήσεις με παιδιά, αλλά και από την ανάγκη να δοθεί ένα ξεκάθαρο μήνυμα σε γονείς και εκπαιδευτικούς: η ειλικρίνεια, η εμπιστοσύνη και η ανοιχτή επικοινωνία είναι οι πιο ισχυροί σύμμαχοι για την προστασία και την ψυχική ενδυνάμωση των παιδιών.


Π.Π. Το βιβλίο αγγίζει με απλό αλλά ουσιαστικό τρόπο το θέμα των «καλών» και «κακών» μυστικών. Πόσο σημαντικό θεωρείτε να μιλάμε στα παιδιά για τέτοια ζητήματα μέσα από τη λογοτεχνία;

Α.Κ. Θεωρώ εξαιρετικά σημαντικό να μιλάμε στα παιδιά για τέτοια ζητήματα μέσα από τη λογοτεχνία, γιατί τα βιβλία έχουν έναν μοναδικό τρόπο να αγγίζουν την καρδιά χωρίς να φοβίζουν. Μέσα από μια ιστορία, το παιδί δεν νιώθει ότι το «διδάσκουμε», αλλά ότι το συνοδεύουμε σε μια εμπειρία αναγνώρισης και κατανόησης.  Η διάκριση ανάμεσα στα «καλά» και τα «κακά» μυστικά είναι λεπτή για ένα παιδί.  Ένα μυστικό που συνοδεύεται από χαρά και ασφάλεια είναι διαφορετικό από ένα μυστικό που γεννά φόβο, άγχος ή αμηχανία. Η λογοτεχνία δίνει στα παιδιά τη γλώσσα για να αναγνωρίσουν αυτά τα συναισθήματα και το θάρρος να τα εκφράσουν. Παράλληλα, τέτοιες ιστορίες λειτουργούν και ως γέφυρα επικοινωνίας με τους ενήλικες. Ανοίγουν τον διάλογο σε γονείς και εκπαιδευτικούς, δημιουργώντας ένα ασφαλές πλαίσιο όπου το παιδί μαθαίνει ότι δεν είναι ποτέ μόνο του και ότι έχει δικαίωμα να μιλά όταν κάτι το προβληματίζει. Γι’ αυτό πιστεύω πως η παιδική λογοτεχνία δεν είναι απλώς ψυχαγωγία· είναι ένα πολύτιμο εργαλείο πρόληψης, ενδυνάμωσης και φροντίδας.


Π.Π. Οι χαρακτήρες του δάσους λειτουργούν συμβολικά και παιδαγωγικά.  Υπάρχει κάποιος ήρωας με τον οποίο νιώθετε ιδιαίτερη σύνδεση ή που θεωρείτε καθοριστικό για το μήνυμα της ιστορίας;

Α.Κ. Ναι, υπάρχει ένας χαρακτήρας με τον οποίο νιώθω ιδιαίτερη σύνδεση, και αυτός είναι ο Αντώνης ο σκαντζόχοιρος.  Ο Αντώνης δεν είναι ο «ήρωας» με τη στενή έννοια. Δεν σώζει τη Φαίδρα με θεαματικές πράξεις ούτε δίνει έτοιμες λύσεις. Είναι όμως ο φίλος που ακούει, που δεν κρίνει και που στέκεται δίπλα της με ηρεμία και σταθερότητα. Μέσα από τη στάση του, τα παιδιά βλέπουν πόσο σημαντικό είναι να υπάρχει έστω ένας άνθρωπος ή φίλος στον οποίο μπορούμε να μιλήσουμε όταν κάτι μας βαραίνει.  Παράλληλα, θεωρώ καθοριστικό και τον ρόλο του Ορφέα, ακριβώς επειδή παρουσιάζεται ως ένας χαρακτήρας που δοκιμάζει τα όρια και την εμπιστοσύνη.  Αυτός ο συμβολισμός είναι παιδαγωγικά σημαντικός, γιατί βοηθά τα παιδιά να κατανοήσουν ότι ο κίνδυνος δεν εμφανίζεται πάντα με ξεκάθαρα τρομακτικό πρόσωπο, αλλά συχνά κρύβεται πίσω από κάτι φαινομενικά αθώο.  Όλοι οι χαρακτήρες του δάσους, τελικά, λειτουργούν σαν κομμάτια ενός συναισθηματικού χάρτη. Ο καθένας βοηθά τη Φαίδρα –και τον μικρό αναγνώστη να αναγνωρίσει τα συναισθήματά του και να καταλάβει ότι η ασφάλεια ξεκινά από το να ακούμε τον εαυτό μας και να μιλάμε χωρίς φόβο.